U društvu koje je konstituisano kao društvo raznih političkih monopola, u kojem je politička pripadnost presudna za gotovo sve oblike života, gde se partijski kadrovi raspoređuju po sentimentalnom a ne profesionalnom kriterijumu, normalno je da takvo društvo razvije sve oblike korupcije.
Korupcija je deo političkog folklora, ona je prva misao svakoga ko se zapošljava, Društvo koje je politiku stavilo na prvo mesto društvenog angažmana, razumljivo je da se korupcija generiše kao posebna vrsta političkog koda, kao nagrada za političku lojalnost.
Najteže su korupcije u prosveti, zdravstvu, na mestima gde se to ne očekuje. Dakle, korupcija je svakodnevnica protiv koje se možete boriti jedino depolitizacijom javnog sektora, poštovanjem profesionalnog etičkog kodeksa, i na kraju zakonima.
Ukoliko uporedimo karakter korupcije u našem društvu, videćemo da su to sitne prevare u kojima funkcioniše model preživljavanja, odnosno model naivne ekonomije.
Gospodin Mojsijev Radojica, politički veteran, jedan od osnivača DS-a u Vršcu, nikada nije bio ni na jednoj funkciji u izvršnoj vlasti; aktivista je DS-a, nevladinog sektora, pokretač velikog broja projekata, osnivač udruženja građana Za bolji Vršac... Impresivan spisak poslova u javnom sektoru!
Danas se g-din Mojsijev nalazi u proceduri isključenja iz Demokratske stranke a kao razlog za pokretanja postupka isključenja iz stranke se navodi objavljivanje teksta na sajtu www.za bolji vrsac.org pod naslovom “Lakiranje stvarnosti”, tačnije, tekst je samo formalni povod za izbacivanje, a glavni razlog je ukazivanje na, sad se to jasno vidi, svojevrsnu političku korupciju unutar Demokratske stranke Vršac.
Mojsijev kao član DS-a nije ni u jednom političkom organu stranke i samim tim nije bio u mogućnosti da svoje ideje, projekte...implementira unutar opštinskog odbora DS-a. Ali Mojsijev je nekoliko meseci pokušavao da DS-u predstavi KRIZNI PLAN opštine Vršac koji bi se napravio u saradnji sa nevladinim organizacijama, stručnjacima, političkim strankama, dakle u interakciji većeg korpusa svih zainteresovanih za izradu plana izlaska Opštine Vršac iz svojevrsne krize u kojoj se trenutno nalazi.
Mojsijev je naveo duži spisak zatečenih problema: veliki broj nezaposlenih (7.500), provincijalizacija kulture, loše stanje u selima Opštine Vršac, rešavanje statusa Vršačkih vinograda, očuvanje postojećih radnih mesta, problemi obrazovanja, spor razvoj Tehnološkog parka, odliv vršačkih mozgova, smanjenje broja stanovnika...dakle, Mojsijev je sa oformljenim timom pokrenuo izradu studije koja je nudila mehanizme, strategije, planove da se svi nabojani problemi analiziraju i na osnovu toga pristupi izradi KRIZNOG PLANA definisanog kao: Četiri principa ekonomske obnove Opštine Vršac.
- Sprečavanje rasipanja opštinskog ekonomskog resursa i odlazak preduzetnika i stručne radne snage u druge opštine i gradove.
- Razvoj postojećih lokalnih malih i srednjih preduzeća, preduzetničkih radnji, poljoprivrednih gazdinstava i zadruga.
- Osnivanje i pomoć za prve tri godine rada novim lokalnim malim i srednjim preduzećima, zanatskim radnjama i poljoprivrednim gazdinstavima.
- Privlačenje direktnih stranih investicija
Industrijske grane koje treba forsirati pri izradi kriznog plana su:
- Farmaceutska industrija
- Industija prerade hrane i poljoprivreda
- Turistička industrija
- Industrija alternativnih izvora energije
- Obrazovanje i edukativna industrija
Radojica Mojsijev je predlagao izradu dokumenta koji bi nastao u atmosferi transparentne građanske procedure, organizovanjem panel diskusija sa temama iz svih nabrojanih oblasti i na kojima bi se sačinila Studija postojećeg stanja grada Vršca.
Ovakav plan determinisan je, kako realnom svetskom ekonomskom krizom, tako i lošim „gazdovanjem“ istorijskim, kulturnim i ekonomskim resursima i potencijalima koje grad Vršac ima.
Cilj ovakvog pristupa bio je da se na Prvom ekonomskom forumu grada usvoj KRIZNI PLAN sa svim mikro-planovima za sve oblasti i kao takav ustupi političkim organizacijama.
Demokratska stranka nije želela da prihvati bilo kakav razgovor sa Mojsijevim! Neprihvatanje razgovora sa svojim članom ali i sa drugim članovima stranke kao i nemogućnost da se obezbedi unutrašnja procedura kroz koju bi se nametnule i drugačije ideje od onih koje sprovodi Predsedništvo stranke, dokaz je političke korupcije unutar Demokratske stranke.
Milorad Đurić, predsednik političkog saveta, preko predsednice stranke Biljane Hasanović Korać konstituisao je zatvoren sistem permanentnih sastanaka na kojima se uglavnom evaluiraju aktivnosti članova predsedništva i opštinskog odbora DS-a u Vršcu, odnosno, takvim zatvorenim sistemom demonstriran je originalan feudalni model “demokratske diktature”, pre svega, prema ostalim članovima stranke.
Radojica Mojsijev je naišao na zatvorena vrata nekoliko puta, slično je prošao i pisac ovog teksta koji je u nekoliko navrata pokušao da predstavi PLAN ZA KULTURNI PREOKRET VRŠCA ali mu je rečeno da „sreću potraži na drugom mestu“ ( što je i bio povod da Živko Grozdanić napusti članstvo u DS-u).
Dakle, iz ova dva primera može se zaključiti da su pojedincima iz Demokratske stranke Vršac, ideje otvorenog društva, koje podrazumeva racionalno uređenje društvenih odnosa, razvoj institucija ali pre svega produktivno angažovanje ljudi uz odgovarajuće tolerantne odnose na bazi poštovanja ličnosti i njihovih vrednosti, nepoznata kategorija!
Demokratska stranka monopoliše to univerzalno pravo samo za usku demokratsku vrhušku, kršeći osnovno pravilo da predstavnici Države ne skrivaju informacije od svojih GRAĐANA , već da promovišu pravo na slobodu iznošenja svojih stavova kao osnovu za demokratsko uređeno društvo.
Primer Radojice Mojsijeva, koga isključuju iz Demokratske stranke samo zato što je osnovao Udruženje građana za bolji Vršac, je presedan na političkoj sceni Srbije, posebno u kontekstu krize kroz koju prolazi nevladin sektor zbog izolovane pozicije u kojoj se nalazi a koju nameće i dosledno sprovodi politički sektor.
Bez shvatanja pojma civilnog društva nije moguće razumeti misiju nevladinog sektora. Isključenje jednog člana, koji može biti aktivista NVO ali i član stranke, iz političke organizacije, dokaz je da političke stranke, u ovom slučaju DS, nisu dovoljno shvatile ulogu nevladinog sektora i civilnog društva.
Civilno društvo za koje se Mojsijev zalaže kroz svoj aktivizam, (www.zaboljivršac.org Krizni plan..), je prostor za mobilizaciju interesa svakog pojedinaca i grupa koje imaju pravo da ukazuju-posreduju između konfliktnih interesa i socijalnih vrednosti.
Ono što se Mojsijevu zamera je sloboda govora i sloboda udruživanja, odnosno, njegovo pravo da slobodom govora i udruživanja obezbedi bitan prostor delovanja u demokratskom društvu kao što bi trebao biti grad Vršac.
Na kraju ovog teksta, moram podsetiti da je pojam KORUPCIJA svaki oblik zloupotrebe vlasti radi lične ili grupne koristi bilo da se radi o privatnom ili javnom sektoru. Korupcija se pojavljuje u gotovo svim oblastima života i delovanja.
Ovde je reč o politički korumpiranim osobama u opštinskom odboru Demokratske stranke Vršac, koje su zarad svoje lične koristi zanemarile opšti interes koji su dužni štititi s obzirom na položaj i ovlašćenja koja su im poverena.
Živko Grozdanić, Vršac.
