Na poslednjoj sednici Skupštine opštine Vršac, odbornici vladajuće većine doneli su odluku o konverziji duga Centra Milenijum prema opštini Vršac, u kapital u vlasništvu opštine.
Umesto da Milenijum isplati dugovanja na ime neplaćenih poreza i naknada (na imovinu, za gradsko građevinsko zemljište, za isticanje reklamnih panoa i druge), opštini je pripisano dodatno vlasništvo nad Milenijumom. Tako je opština postala vlasnik 95% Milenijuma, ali ostala uskraćena za 60 miliona dinara prihoda.
Ozbiljni građani se ne bave time da li je ova odluka manje štetna od drugih i kako izabrati manje zlo, već ih zanima šta je Milenijum i opštinski budžet dovelo u ovaj položaj i ko je za tako nešto odgovoran.
Postojanje „svete trojice“ – jednog čoveka sa tri funkcije, pruža deo odgovora. Do skoro, većinski vlasnik Milenijuma bila je Fondacija Hemofarm, što je za nju bio veliki teret, jer je na leđima nosila velikog poreskog dužnika i gubitaša. Predsednik Upravnog odbora Fondacije bio je u jednom periodu Čedomir Živković.
Milenijum godinama nije plaćao poreske obaveze koje su prihod budžeta opštine Vršac, ali je sve vreme isplaćivao visoke plate, održavajući privid uspešne firme. Predsednik Skupštine akcionara Milenijuma, Čedomir Živković, to je dopuštao.
Dugovi prema opštinskom budžetu su se gomilali, a predsednik opštine Vršac, koji je zakonski naredbodavac za izvršenje budžeta, nije pokrenuo prinudnu naplatu prema Milenijumu, kao što se to čini prema svakom drugom dužniku. Možda zato što je predsednik opštine – Čedomir Živković.
Neka budžetska nužda priterala je ovu „svetu trojicu“ da konačno sednu za isti sto i pronađu „spasonosno rešenje“ – konverziju duga u kapital.
Tako je Čedomir Živković, predsednik opštine, rešio plaćanje duga sa Čedomirom Živkovićem, predsednikom skupštine akcionara Milenijuma. Ostaje da se pitamo da li su Živkovići iz Milenijuma i Fondacije namerno i smišljeno izbegavali plaćanje poreza, sa idejom da im Živković iz opštine jednog dana otpiše tuđi dug?
Ovo zamešateljstvo dovelo je do apsurda, u kome je opština Vršac postala skoro isključivi vlasnik jednog, u suštini, komercijalnog objekta, tako da poreze i naknade, koje bi on inače morao da plaća opštini, sada ona, kao njegov vlasnik, duguje samoj sebi.
U ovom „političko-menadžerskom“ šibicarenju, profitirali su skoro svi. Fondacija se velikodušno ratosiljala gubitaša i njegovih dugova. Milenijum je održao visok nivo plata, a sada je rešio sve probleme dospevši na budžet.
Jedino je opština Vršac ostala „kratka“ za 60 miliona dinara, zauzvrat dobivši golu imovinu i nova ogromna usta. Sa takvim odnosom prema građanima i državi, svako može da bude „uspešan“. Ne plati se porez, novac se zadrži za sebe i čeka se da država preuzme vlasništvo.
Zašto i druge firme ne bi krenule tim putem? Predsednik opštine, kao najodgovorniji u zaštiti interesa opštine, morao je ovakvu manipulaciju da spreči, a ne da zloupotrebom više funkcija, bude njen kreator i glavni akter.
Braneći stav da se dug otpiše, neke kolege odbornici su tokom skupštinske rasprave rekli da Milenijum ima javni značaj.
To je činjenica, ali koji to događaj od javnog značaja Milenijum nije opštini debelo naplatio? S obzirom na koji način se lokalna vlast održava, uvažene kolege koje su odluku podržale, a nisu postavile pitanje odgovornosti kako se dotle došlo, svakako znaju zašto su tako učinile. Motive prepuštam njihovoj savesti.
Dejan Maksimović, nezavisni odbornik u SO Vršac
